Istorijat naše škole

Sredstva za izgradnju školske zgrade su obezbeđena tako što je pola iznosa finansirao grad Subotica, a pola država Austro-Ugarska. Raspisan je konkurs na kome je pobedio projekat arhitekte Bobula Janoša. Od nekoliko ponuđenih lokacija izabran je plac na uglu današnjih ulica Maksima Gorkog i Harambašićeve. Zgrada je izgrađena u stilu eklektike i završena je 1897. godine. Sam projekat je pretrpeo izvesne promene zbog finanskijskih i prostornih razloga, na čemu je radio subotički arhitekta i preduzetinik Titus Mačković. Objekat stavljen u funkciju od školske 1898/99. godine.

Od tada pa do raspada Austro-Ugarske 1918. godine, u zgradi se nalazila Državna ženska učiteljska škola – Preparandija. Pred Prvi svetski rat podignuti su pomoćni objekti oko zgrade. U prizemlju i na prvom spratu zgrade nalazile su se zbornica, učionice i kabineti, dok je poslednji sprat pretvoren u internat.

Po završetku Prvog svetskog rata, do ukidanja Preparandije njeni đaci su se nalazili u objektu. Oktobra 1920. godine, donešena je odluka Ministarstva prosvete da se Pravni fakultet u Subotici koji je iste godine u letnjem semestru započeo sa radom, prebaci iz zgrade Gimnazije u zgradu Preparandije. Zgrada Janoša Bobula je pružala mogućnosti da se u njoj otvori dom za studente i druge pomoćne ustanove pored prostorija neophodinih za nastavu. U prizemlju su bile prostorije Dekanata, svečana sala i učionice. Na prvom spratu je bila biblioteka sa čitaonicom, kabineti profesora, stanovi nastavnika i službenika, a na drugom spratu Studentski dom. Do 1930. godine deo drugog sprata je korišćen i za smeštaj đaka Učiteljske škole. Pored prostorija fakulteta, u zgradi su se nalazile i prostorije Ruskog crvenog krsta, perionica rublja u kojoj su radili ruski emigranti. Od novembra 1932. godine do avgusta 1937. godine na prvom spratu su se nalazile i prostorije Gradske biblioteke. Prema Matrikuli Pravnog fakulteta, upisano je 4050 studenata tokom postojanja fakulteta u ovoj zgradi, a studije je završilo 1346 studenata. Nakon događaja od 27. marta 1941.godine,približavanje ratne opasnosti je uticalo na odluku Beogradskog univerziteta u čijem je sastavu bio i Pravni fakultet u Subotici, da se od 1. Aprila 1941. godine prekine nastava.

Po oslobođenju grada 10. oktobra 1944. godine u zgradu su smeštene partizanska i ruska vojna bolnica. Tokom 1945. deo objekta dat je Tehničkoj srednjoj školi za stolarsku i zidarsku radionicu. Na gornjem spratu nalazio se Invalidski dom. Od sledeće 1946. godine formira se internat Tehničke srednje škole, da bi konačno 1947. godine zgrada ponovo dobila svoju osnovnu namenu. Od tada pa do 1952. godine u zgradi se nalazila Građevinsko-tehnička srednja škola koja 1952. godine dobija ime Tehnička srednja škola za građevinarstvo, arhitekturu i hemiju. Godine 1965. formira se Građevinsko-tehnološki školski centar sa arhitektonskim, građevinskim i hemijsko-tehnološkim odsekom. Pored toga formira se i škola za građevinske radnike. Objedinjavanjem ovih škola i školskog centra za stručno obrazovanje kadrova u privredi „Lazar Nešić" 1972. godine je ustanovljen Građevinsko-tehnološki školski centar „Lazar Nešić". Od tada se u zgradi nalazi i odsek za tekstilstvo i kožarstvo. Sprovođenjem novog zakona o srednjim školama od 1975. godine u prve razrede se upisuju učenici zajedničkog srednjeg vaspitanja, da bi 1977. zgrada u potpunosti pripala novoformiranoj Školi za zajedničko srednje vaspitanje i obrazovanje „Moša Pijade" OOUR Zajednička srednja škola „Jedinstvo" Nakon povratka na stari način školovanja, zgrada postepeno dobija staru namenu, stručno hemijsko-tehnološke škole. Od 1983. godine ponovo postoji isključivo kao Hemijsko-tehnološka srednja škola „Lazar Nešić", da bi krajem prve decenije XXI dobila naziv Hemijsko- tehnološka škola.